1. ଅହଂକାରରୁ ଆରମ୍ଭ
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭଗବଦ୍ଗୀତା କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ଯୋଦ୍ଧା
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 700 ଶ୍ଳୋକର ଏକ ସଂଳାପ । ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଅର୍ଜୁନ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିଛନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କର ଅନେକ
ସମ୍ପର୍କୀୟ ଏବଂ ବନ୍ଧୁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହୋଇପାରନ୍ତି ଏବଂ ଯୁକ୍ତି କରନ୍ତି ଯେ ଏହା ଅନେକ
ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଖରାପ ଅଟେ ।
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ
ତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସରୁ ଆସିଛି ଯେ “ମୁଁ ହେଉଛି କର୍ତ୍ତା’- ଅହମ୍
କର୍ତ୍ତା ଯାହାକି ଅହଂକାର ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା । ଏହି ଅହଂକାର ଆମକୁ କହିଥାଏ ଯେ ଆମେ ଅଲଗା, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବତା ଅନ୍ୟ କିଛି । ଯଦିଓ ଗର୍ବ ସାଧାରଣତଃ ଅହଂକାରର
ଏକ ଅର୍ଥ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇପାରେ, ଗର୍ବ ଅହଂକାରର ଅନେକ ପ୍ରଦର୍ଶନ
ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇପାରେ ।
ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ କିମ୍ବା ପରୋକ୍ଷ
ଭାବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ଏହି ଅହଂକାର ବିଷୟରେ ଅଟେ
।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅନେକ ପଥ ଏବଂ ମାନଦଣ୍ଡ ବିଷୟରେ ଅବଗତ କରାଇଛନ୍ତି
।
ଯଦି ଆମେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ରୂପାୟନ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରୁ,
ତେବେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପରି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆମର ଦୈନନ୍ଦିନ
ଜୀବନରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛୁ ଯେମିତି ପରିବାର,
କର୍ମସ୍ଥାନ ଏବଂ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଧନ,
ସମ୍ପର୍କ ଇତ୍ୟାଦି କ୍ଷେତ୍ରରେ ।
ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଜୀବିତ, ଅହଂକାରକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି
ଦ୍ଵିବିଧା ଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱାଭାବିକ ।
ଗୀତା ଆମକୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି ଯେ, “ଆମେ କ’ଣ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହି ବିଷୟରେ ନୁହେଁ ଯେ ଆମେ କ’ଣ ଜାଣିଛୁ ବା କ’ଣ କରୁଛୁ ।
ଯେପରି କୌଣସି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଆମକୁ ସାଇକେଲ ଚଲାଇବା
କିମ୍ବା ପହଁରିବା ଶିଖାଇ ପାରିବ ନାହିଁ, ସେହିପରି କୌଣସି ଜୀବନ ଦର୍ଶନ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ
ଆମେ ଖୋଲା ମନରେ ଜୀବନକୁ ଅନୁଭବ କରିନାହୁଁ ଏବଂ ଗୀତାର ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ନୀତି ଆମକୁ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ
କରିବ ଏବଂ ଏହା ଆମକୁ ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥଳରେ ପହଞ୍ଚିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ ।
ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଗୀତାର ଉପଦେଶ ଦେବା ପରଠାରୁ
ସମୟ ବଦଳିଛି ।
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ବିଜ୍ଞାନର ବିକାଶ ବିଗତ କିଛି ଶତାବ୍ଦୀରେ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିଛି, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ, କ୍ରମାଗତ ଉନ୍ନତି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ମନୁଷ୍ୟ
ଆଉ ବିକଶିତ ହୋଇନାହିଁ । ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଭିତର ପାର୍ଶ୍ୱ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ । ବୃକ୍ଷ ପରି ବାହ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ
ହୁଏତ ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଭିତର ଅଂଶରେ, ମୂଳ ପରି କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇନାହିଁ ।
Comments
Post a Comment