3. ବର୍ତ୍ତମାନରେ ବାସ କରିବା
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭଗବଦ୍ଗୀତା ଏହି ବିଷୟରେ ଇଙ୍ଗିତ କରେ ଯେ ଆମେ କିଏ । ଏହା ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିବା ଛଡ଼ା ସତ ହେବା ପରି ଏବଂ ଏହା କେବଳ ସେତେବେଳେ ସମ୍ଭବ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବାସ କରୁ ।
ଅର୍ଜୁନଙ୍କର
ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଦ୍ଵିବିଧା ହେଉଛି ଯଦି ସେ ତାଙ୍କ
ବନ୍ଧୁ,
ସମ୍ପର୍କୀୟ ଏବଂ ଗୁରୁଜନଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ବଧ କରନ୍ତି ତେବେ ବିଶ୍ୱର ଆଖିରେ ତାଙ୍କ ଭାବମୂର୍ତ୍ତି କ’ଣ ହେବ? ଏହା ବହୁତ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ମନେହୁଏ । ଯଦି କେହି ଗୀତା ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାକୁ
ଚାହୁଁଛନ୍ତି,
ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଥମ ବାଧା ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡିବ ।
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ଦ୍ଵିବିଧା ତାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଆମର କର୍ମ କରିବାର ଅଧିକାର ଅଛି କିନ୍ତୁ କର୍ମଫଳ ଉପରେ ଆମର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ । କାରଣ କର୍ମ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଘଟେ
ଏବଂ କର୍ମର ଫଳ ଭବିଷ୍ୟତରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ।
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସଦୃଶ, ଆମର ପ୍ରବୃତ୍ତି ବାଞ୍ଛିତ କର୍ମଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଥାଏ । ବେଳେବେଳେ ଆଧୁନିକ ଜୀବନ
ଆମକୁ ଆଭାସ ଦେଇଥାଏ ଯେ ଭବିଷ୍ୟତର ଫଳାଫଳକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇପାରିବ । କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ
ଭବିଷ୍ୟତ ହେଉଛି ଅନେକ ସମ୍ଭାବନାର ଏକ ମିଶ୍ରଣ ଯାହା ଉପରେ ଆମର କୌଣସି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ ।
ଆମର ଅହଂକାର ଆମର
ଅତୀତ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ବର୍ତ୍ତମାନ ଉପରେ ପ୍ରକ୍ଷେପିତ କରେ, ଯେଉଁ କାରଣରୁ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ।
ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ବିଷୟରେ ଗାଲାକ୍ସି,
ତାରା ଏବଂ ଗ୍ରହମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଗଠିତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବିଶେଷତା
ପରିକ୍ରମା ଅଟେ । ଏହା ଏକ ସ୍ଥିର ଚକ ଏବଂ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଚକ ପରି । ଚକ କେବେ ବି ଘୁଞ୍ଚେ ନାହିଁ
ଏବଂ ଏହା ବିନା ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଚକକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୁଫାନର ଏକ ଶାନ୍ତ
କେନ୍ଦ୍ର ଅଛି ଯାହା ବିନା କୌଣସି ତୁଫାନ ଗତି ହାସଲ କରିପାରିବ ନାହିଁ । ତୁଫାନର କେନ୍ଦ୍ରରୁ
ଯେତେ ଦୂରତା,
ବିଶୃଙ୍ଖଳା ସେତେ ଅଧିକ ।
ଆମ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଏକ
ଶାନ୍ତ କେନ୍ଦ୍ର ଅଛି । ଯାହା ଆମର ଅନ୍ତରାତ୍ମା ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଜୀବନ
ଏହାର ଚାରିପଟେ ଘୂରିବୁଲୁଛି । ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅଶାନ୍ତି ତାଙ୍କ ଛବି ବିଷୟରେ । ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପରି
ଆମେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଜ ବିଷୟରେ ଏକ ପ୍ରତିଛବି ସୃଷ୍ଟି କରୁ ।
ସେଥିପାଇଁ ଗୀତା କହୁଛି ଯେ ଆମକୁ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ବଞ୍ଚିବା ଏବଂ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ସହିତ ନିଜକୁ ଯୋଡ଼ି କରି ରଖିବା ଉଚିତ୍।
Comments
Post a Comment