19. ସୃଜନଶୀଳତା ସୃଜନ କରେ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଛନ୍ତି ଯେ ସତ୍ୟ ଯାହା ବାସ୍ତବତା ଏବଂ ସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ, କଦାପି ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ । ଅସତ୍ୟ ହେଉଛି ଭ୍ରମ ଏବଂ ଅସ୍ଥାୟୀ, ଯାହାର କୌଣସି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ତାହା ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ କହୁଛନ୍ତି ଯିଏ ଅବିନାଶୀ ଅଟେ ଏବଂ ଯିଏ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଟେ (2.17) ।
ସୃଷ୍ଟିର
ବିଷୟରେ ଲୋକପ୍ରିୟ ଏବଂ ସହଜରେ ବୁଝିବା ଏହା ଯେ ଏହା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାର କାମ ଅଟେ । କିନ୍ତୁ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହାକୁ ସୃଜନଶୀଳତା ଆଡ଼କୁ ସଙ୍କେତ କରୁଛନ୍ତି ଯାହାକି ଏକ ନିରନ୍ତର ବିକାଶଶୀଳ ଶକ୍ତି
ଅଟେ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଏହା ମଞ୍ଜିରୁ ଅଙ୍କୁରିତ ହେବାର କାରଣ । ବିହନ ଏବଂ ମଂଜି (ଉଭୟ ସୃଷ୍ଟି)
ନଷ୍ଟ ହୋଇପାରେ,
କିନ୍ତୁ ସୃଜନଶୀଳତା ନୁହେଁ, ଯାହା ନିରନ୍ତର ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ଏବଂ ଚାରିଆଡେ ବ୍ୟାପିଥାଏ । ସୃଷ୍ଟି ସମୟ ସହିତ
ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବାବେଳେ ସୃଜନଶୀଳତା ସମୟ ବାହାରେ । ସୃଷ୍ଟି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶେଷ
ହୁଏ,
ଯେତେବେଳେ ସୃଜନଶୀଳତା ଅବିନାଶୀ ଅଟେ ।
ସୃଜନଶୀଳତା
ହେଉଛି ପ୍ରକୃତରେ କର୍ତ୍ତା, କାରଣ ଏହା ସୃଷ୍ଟିର ରଚନା
କରେ । ଏହା ଅନୁଭୂତି ଏବଂ ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଏହା ଆମ ଶରୀର ଏବଂ ମନ ପରି ଭୌତିକ ରୂପ ଗଠନ
କରେ ।
ଜ୍ଞାନ
ଏବଂ ସ୍ମୃତି ସର୍ବଦା ଅତୀତର ଅଟେ ଏବଂ କର୍ମଫଳ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଘଟେ । ସୃଜନଶୀଳତା ସର୍ବଦା
ବର୍ତ୍ତମାନରେ ଘଟେ ।
ସୃଜନଶୀଳତା
ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ବ୍ୟବହାର କରିବାର କ୍ଷମତା ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ
କରାଯାଇ ଥିବା ସୁଖଦ ଏବଂ ଅପ୍ରୀତିକର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ
ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରିବା ।
ଆମର
ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ କେବଳ ସୃଜନକୁ ଅନୁଭବ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ଏବଂ ସୃଜନଶୀଳତାକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବା
ପାଇଁ ସେଗୁଡିକ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ହୃଦୟଙ୍ଗମ ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ଏହା ସହିତ ସଂଲଗ୍ନ
ହୋଇପାରିବ,
କିନ୍ତୁ ଏହାର ସ୍ୱାମୀ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ ।
ସୁଖର
ସର୍ବୋତ୍ତମ ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସୃଜନଶୀଳତା ସହିତ ଜଡିତ, ତାହା ଆମର ବୃତ୍ତିରେ ହେଉ କିମ୍ବା ଆମର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନରେ । କର୍ମଯୋଗୀ ପାଇଁ, କୌଣସି ଏକ କୌଶଳରେ ଦକ୍ଷତା ଦ୍ୱାରା ଏହା ସହଜରେ ହାସଲ ହୁଏ ।
ଯଦିଓ
ଆମର ବାସ୍ତବିକ ପ୍ରକୃତି ସୃଜନଶୀଳତା, ଆମେ ସାଧାରଣତଃ ସୃଷ୍ଟି ସହିତ
ନିଜକୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ । ପ୍ରକୃତି ସହିତ ଏହି ମିଥ୍ୟା ପରିଚୟ ଆମକୁ କର୍ତ୍ତାର
ଭ୍ରମ ଦେଇଥାଏ ଯାହା ଅହଂକାରର ଉତ୍ସ ।
ଆମେ ସୃଜନଶୀଳତା ସହିତ ଏକାକାର ହେବା କ୍ଷଣି, ଆମେ ଚାରିଆଡେ ସୃଜନଶୀଳତା ଦେଖିପାରିବା । ଏହା କରିବା ପାଇଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଭିତରେ ଏବଂ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିବା ପାଇଁ କୁହନ୍ତି; ଏବଂ ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ସବୁକିଛି ଏବଂ ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିବାକୁ କୁହନ୍ତି ।
Comments
Post a Comment