20. ମୃତ୍ୟୁ ଆମକୁ ନିହତ କରେ ନାହିଁ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କୁହନ୍ତି, କୌଣସି ସମୟ, ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତ ଏମିତି ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ, ମୁଁ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ରାଜାମାନେ ନଥିଲୁ, କିମ୍ବା ରହିବୁ ନାହିଁ (2.12) ।
ସେ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି ଯେ
ଅବିନାଶୀ ଶାଶ୍ୱତ ଜୀବର ଭୌତିକ ପକ୍ଷ ବିନଷ୍ଟ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଦ୍ଧ
ମଧ୍ୟ ଲଢ଼ିବାକୁ ହେବ । ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ଜୀବ ଅନେକ ନାମ
ଦ୍ୱାରା ପରିଚିତ ଯେମିତି କି ଆତ୍ମା ବା ଚୈତନ୍ୟ । ତାହା ହିଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦେହୀ ବୋଲି
କହିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳରୁ
ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଏକ ଜୀବ ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତି, ଯାହା ଅବିନାଶୀ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଏବଂ
ଶାଶ୍ୱତ ଅଟେ । ଦ୍ୱିତୀୟରେ ଶାଶ୍ୱତ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଏକ ଭୌତିକ ପକ୍ଷ ଅଛି ଯାହା ସର୍ବଦା ନଷ୍ଟ
ହୋଇଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ସେହି ଜୀବକୁ ସୂଚିତ କରନ୍ତି, ଯାହା ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଅଟେ ।
ମୂଳତଃ ଆମେ ଦୁଇଟି ଅଂଶରେ ଗଠିତ ।
ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ‘ଶରୀର ଏବଂ ମନ’, ଯାହା ସର୍ବଦା ବିନଷ୍ଟ ହେବ
ଏବଂ ଏହା ସୁଖ ଏବଂ ଦୁଃଖର ଧୃବ ତଳେ ଅଛନ୍ତି ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବିଷାଦ । ଦ୍ୱିତୀୟ
ଭାଗ ହେଉଛି ଦେହୀ ଯାହା ଶାଶ୍ୱତ ଅଟେ । ଏହାକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରି ଶରୀର ଏବଂ
ମନ ସହିତ ପରିଚିତ ହେବା ଛାଡ଼ିକରି ଦେହୀ ସହିତ ପରିଚିତ ହେବା ଉପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁରୁତ୍ୱ
ରହିଛି । ଯେତେବେଳେ ପରିଚୟ ନିଜେ ଛାଡିଦିଏ ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଯାହା ଏକ ଅଭିଜ୍ଞତା ଏବଂ ଏହାକୁ ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ।
ଗୀତାର ଏକ ଅଂଶ ଯେଉଁଠାରେ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ କୁହନ୍ତି ତାହା ବୁଝିବା କଷ୍ଟକର ଅଂଶ । କେହି କେହି
କୁହନ୍ତି ଯେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କେବେ ହୋଇ ନଥିଲା ଏବଂ ଏହା ଆମର ଦୈନନ୍ଦିନ ସଂଘର୍ଷର
ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ଅଟେ । ଏହା ବୁଝିବା ଜରୁରୀ ଯେ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାୟନ କରିଲେ
ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ସମାପ୍ତ ହେବ ନାହିଁ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାଗୃତି ତଥା ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବାର ଅସ୍ତ୍ର
ବ୍ୟବହାର କରି ଜୀବନର ସଂଘର୍ଷର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ କୁହନ୍ତି । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାଣନ୍ତି ଯେ
ଅହଂକାରରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଓହରିଗଲେ ମଧ୍ୟ ନିରାଶାର ସ୍ଥାୟୀ ଦାସ ହୋଇଯିବେ ।
ତେଣୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ଲଢିବାକୁ କହୁଛନ୍ତି ।
Comments
Post a Comment