27. ସ୍ୱଧର୍ମ ସହିତ ସମନ୍ୱୟ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ୱର୍ଧମର (2.31-2.37) ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି ଏବଂ ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କୁହନ୍ତି ଯେ ଏପରି ଅବାଞ୍ଛିତ ଯୁଦ୍ଧ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଥାଏ (2.32) ଏବଂ ଏଥିରୁ ପଳାୟନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱଧର୍ମ ଏବଂ ଖ୍ୟାତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ପାପ ହୁଏ (2.33)। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ପରାମର୍ଶକୁ ସଠିକ୍ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଦେଖିବା ଆବଶ୍ୟକ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରକୃତରେ ସ୍ୱଧର୍ମ ସହ ସମନ୍ୱୟ ଏବଂ ସୌହାର୍ଦ୍ଦ୍ୟ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ
ଚିନ୍ତାଧାରା,
ବିବୃତ୍ତି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅସଙ୍ଗତି ଦେଖନ୍ତି । ସେ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମନ୍ୱୟ ଆଣିବା ଦିଗରେ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି । ଅର୍ଜୁନଙ୍କ
କ୍ଷେତ୍ରରେ,
ନିଜର ସ୍ୱଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମନ୍ୱୟ ଏବଂ
ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାୟନ କରିବା ଅସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଅଟେ ।
ବାସ୍ତବରେ, ସମନ୍ୱୟ ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିର ନିୟମ ଯେଉଁଠାରେ କ୍ଷୁଦ୍ରତମ ‘ଇଲେକ୍ଟ୍ରନ୍’, ‘ପ୍ରୋଟନ୍’ ଏବଂ ‘ନିଉଟ୍ରନ୍’ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଗ୍ୟାଲେକ୍ସି, ଗ୍ରହ ଏବଂ ତାରାଗୁଡ଼ିକ ସମନ୍ୱିତ ଅଟନ୍ତି । ରେଡିଓ ଏବଂ ରେଡିଓଷ୍ଟେସନ୍ ସୁସମ୍ପର୍କରେ
ଥିବାବେଳେ ଆମେ ଆମର ପ୍ରିୟ ସଂଗୀତକୁ ଉପଭୋଗ କରୁ। ଏତେଗୁଡାଏ ଅଙ୍ଗ ଏବଂ ରାସାୟନିକ ପଦାର୍ଥକୁ
ନେଇ ଗଠିତ ମାନବ ଶରୀରର ତୁଳନାରେ ସମନ୍ୱୟର ଆଉ କୌଣସି ବଡ଼ ଉଦାହରଣ ନାହିଁ, ଯାହାର ସହକ୍ରିୟାଶୀଳତା ଆମକୁ ତିଆରି କରେ ଯାହା ଆମେ ଅଟୁ । ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଜିନିଷ ଏବଂ
ପରିସ୍ଥିତିକୁ ବୁଝାଏ ଯାହା ଯେପରି ଅଛି ଏବଂ ସେପରି ନୁହେଁ ଯେପରି ଆମେ ଚାହୁଁ ଯେ ସେଗୁଡିକ ଆମର ପ୍ରସଙ୍ଗ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର
ଅନୁଯାୟୀ ରହନ୍ତୁ ।
ଆମକୁ ପିଲାଦିନରୁ ଶିକ୍ଷା
ଦିଆଯାଇଛି ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଭଲ କର୍ମ ଆମକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଏ ଏବଂ ଖରାପ କର୍ମ ଆମକୁ ନର୍କକୁ
ନେଇଯାଏ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୂଚିତ କରନ୍ତି ଯେ ସ୍ୱର୍ଗ ଏବଂ ନର୍କ ଜୀବନ ପରର ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ହିଁ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି । ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ଅନୁଯାୟୀ ସୁଯୋଗ ପାଇଛି କି ନାହିଁ ତାହା
ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ।
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ
ସ୍ୱଧର୍ମକୁ ବୁଝିବା, ପରିବାର, କର୍ମକ୍ଷେତ୍ର ଏବଂ ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମନ୍ୱୟ ଆସେ ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗ ଏବଂ ଏହାର ଅନୁପସ୍ଥିତି
ନର୍କ । ଆମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ତାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଆମେ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ
ଅନୁଭବ କରୁ । ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଧମ ସହିତ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସମନ୍ୱୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏହା ବାହ୍ୟ ଜଗତକୁ ଖାତିର ନକରି ସ୍ୱର୍ଗ ସଦୃଶ ହୋଇଯାଏ ।
Comments
Post a Comment