28. ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ହେବା

           

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ୱଧର୍ମ (2.31-2.37) ଏବଂ ପରଧର୍ମ (3.35) ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତି ଏବଂ ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରି ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକ ହେବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି (18.66)।

          ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦୁଃଖ ତାଙ୍କ ଭୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଯେ ଯଦି ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଢୁଛନ୍ତି ଆଉ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି ତେବେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଷ୍ଠାକୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇବେ, କାରଣ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ସ୍ୱଧର୍ମ । ସମସ୍ତେ ଅନୁଭବ କରିବେ ଯେ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗଦେବାକୁ ଡରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଡରିବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଅପେକ୍ଷା ଆହୁରି ଖରାପ (2.34-2.36) ।

          ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି ଯେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ସହିତ ପାଳିତ ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟର ଧର୍ମଠାରୁ ଗୁଣରହିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱଧର୍ମ ଅଧିକ ମଙ୍ଗଳକର । ନିଜ ଧର୍ମରେ ମରିବା ମଧ୍ୟ କଲ୍ୟାଣକର, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟର ଧର୍ମ ଭୟାବହ (3.35) ।

          ବାହ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଦେଖୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ହେତୁ, ପରଧର୍ମ ସହଜ ଏବଂ ଉନ୍ନତ ମନେହୁଏ, ବିଶେଷତଃ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସଫଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖୁ । ଆନ୍ତରିକ ସ୍ୱଧର୍ମ ଅନୁଶାସନ ଏବଂ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଆବଶ୍ୟକ କରେ ଏବଂ ଏହା ଧୀରେ ଧୀରେ ଆମ ଭିତରେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ପଡେ । ସାଧାରଣତଃ ଆମର ଆତ୍ମ-ମୂଲ୍ୟବୋଧର ଭାବନା ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଆସିଥାଏ । ଏହି ତୁଳନାରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ବ୍ୟତୀତ, ସମ୍ମାନଜନକ ପରିବାର ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଉ, ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଗ୍ରେଡ୍‌, ଚାକିରି କିମ୍ବା ବୃତ୍ତିରେ ଭଲ ରୋଜଗାର ଏବଂ ଶକ୍ତି/ଖ୍ୟାତି ଯାହା ଆମ ପଥରେ ଆସେ ଇତ୍ୟାଦି ସମ୍ମିଳିତ । ଏହିପରି ତୁଳନା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଉନ୍ନତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ । କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଅତୁଳନୀୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ୱଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହେବେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିବା କଥା ଯେ ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏକ ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରକଟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅଟେ ।

          ଶେଷରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି କାରଣ ସେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ (18.66) । ଏହା ଭକ୍ତିଯୋଗରେ ସମର୍ପଣ ସହିତ ସମାନ ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତାର ମୂଳଦୁଆ ଅଟେ ।

          ଯେପରି ଏକ ନଦୀ ସମୁଦ୍ରର ଅଂଶ ହୋଇଗଲେ ତା’ର ସ୍ୱଧର୍ମକୁ ହରାଇଦିଏ, ସେହିଭଳି ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ହେବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଅହଂକାର ଏବଂ ସ୍ୱଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଡିଥାଏ ।