33. ବେଦ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅନ୍ତରାତ୍ମାକୁ ପାଇବା

 

           ଥରେ, କିଛି ବନ୍ଧୁ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରଶସ୍ତ ନଦୀ ପାର ହେବାକୁ ଥିଲା । ସେ ଏକ ଡଙ୍ଗା ନିର୍ମାଣ କରି ନଦୀ ପାର ହେଲେ । ଏହା ପରେ ସେ ଉପଯୋଗୀ ହେବ ବୋଲି ଭାବି ଭାରୀ ଡଙ୍ଗାକୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ବାକି ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ନେବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ । ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଧୀର ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ହେଲା । ଏଠାରେ ନଦୀ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଧୃବୀୟତା ଏବଂ ଡଙ୍ଗା ହେଉଛି ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏକ ସାଧନ ।

          ସେହିଭଳି, ଆମର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଧୃବରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ର ଏବଂ ରୀତିନୀତି ଅଛି । ବେଦ (ଜ୍ଞାନ) ଅସ୍ଥାୟୀ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଧୃବରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଅନେକ ରୀତିନୀତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ ଏବଂ ଏହି ରୀତିନୀତି ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ଉପଲବ୍ଧ ଏବଂ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରାଯାଏ । ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ବ୍ୟବସାୟ, କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ପରିବାର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉ, ସେତେବେଳେ ଏହି ରୀତିନୀତି ଆଡ଼କୁ ଯିବା ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ  ମନେହୁଏ ।

          ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କୁହନ୍ତି ବେଦର ବାହ୍ୟ ଅର୍ଥ କହି ଏହି ଜୀବନରେ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜଗତରେ (ସ୍ୱର୍ଗ) ଦୁଇଟିରେ ସୁଖର ପ୍ରତିଶୃତି ଦେଉଥିବା ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ କଥାରେ ଫସନ୍ତୁ ନାହିଁ (2.42-2.46) । ସେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତୀତ୍‌ ଏବଂ ଗୁଣାତୀତ ହେବାକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦିଅନ୍ତି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଆତ୍ମବାନ୍‌ ହୁଅନ୍ତି (2.45) । ଯେତେବେଳେ ଏକ ବଡ଼ ହ୍ରଦ ମିଳିଯାଏ, ଏକ ଛୋଟ ପୋଖରୀର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଏବଂ ସେହିପରି, ବେଦ ଆତ୍ମବାନ୍‌ଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ ପୋଖରୀ ପରି (2.46) ।

          ଯେପରି ଆମର ଅଗ୍ରଗାମୀ ଯାତ୍ରାରେ ନିଜ ଉପରେ ଡଙ୍ଗାର ଭାର ବହନ ନକରିବାର ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ସେହିପରି ସୁଖ ଏବଂ ଶକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଆମର ପ୍ରୟାସ ବୃଥା ବୋଲି ବୁଝି କରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବେଦ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି ।

          ଗୀତା ଆରମ୍ଭରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସୁଖ ଏବଂ ଦୁଃଖର ଧୃବ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଏବଂ ସେଗୁଡିକୁ ସହିବାକୁ କୁହନ୍ତି କାରଣ ସେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଅଟନ୍ତି  (2.14) । ଏଗୁଡିକ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଏବଂ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉପରେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁତ୍ୱ ରହିଛି । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୁଖର କୃତ୍ରିମ ସଂଶ୍ଳେଷଣ ପରିବର୍ତ୍ତେ ପ୍ରାମାଣିକ ଆନନ୍ଦ ସପକ୍ଷରେ ଅଛନ୍ତି ।