35. “କର୍ମଯୋଗ’ ହେଉଛି ଜୀବନର ଶୈଳୀ

 

          ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କୁହନ୍ତି ଯେ ଆମର କର୍ମ କରିବାର ଅଧିକାର ଅଛି, କିନ୍ତୁ କର୍ମର ଫଳାଫଳ ଉପରେ ଆମର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ (2.47) । ଯଦି ଜଣେ ପ୍ରିୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ଆବଶ୍ୟକ କରନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ଜଣେ ସର୍ଜନ ଖୋଜୁ ଯିଏ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ସଚ୍ଚୋଟ ଅଟନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତା ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାରର ସଫଳତା ନିଶ୍ଚିତ କରିବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅଖଣ୍ଡତା ନିଶ୍ଚିତ କରିବ ଯେ ସେ କୌଣସି ଅନାବଶ୍ୟକ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରିବେ ନାହିଁ । ସଂକ୍ଷେପରେ, ଆମେ ଜଣେ ଏମିତି ସର୍ଜନ ଖୋଜୁଛୁ ଯିଏ କର୍ମଯୋଗୀ ଅଟନ୍ତି । ଏହି ସ୍ଥିତିରୁ ଶ୍ଳୋକକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ପଥ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।

          ଆମେ ଆଶା କରୁଛୁ ଯିଏ ଆମକୁ ସେବା ଯୋଗାନ୍ତି ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ କର୍ମଯୋଗୀ ହୋଇଥିବେ ଏବଂ ସେ ଆମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳାଫଳ ଦେବେ ଯାହାକୁ ଆମେ ଆଶା କରିପାରିବା। ଯଦି ଆମେ ନିଜ ପାଇଁ ସମତ୍ୱର ନୀତି ପ୍ରୟୋଗ କରୁ, ତା’ହେଲେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଆମର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ କର୍ମଯୋଗୀ ହେବା ଉଚିତ୍‌ ଯିଏ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ । ଏହି ଶ୍ଳୋକ କହିଛି ଯେ ଆମେ ଯାହା ବି କିଛି କରୁ ଆମର ସାମାଜିକ ତଥା ପାରିବାରିକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଆମକୁ ଆମର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବା ଉଚିତ୍‌ ।

          ଗୀତାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ କର୍ମଯୋଗର ଅଭ୍ୟାସରେ ଛୋଟ ପଦକ୍ଷେପ ଆମକୁ ସମତ୍ୱର ନିକଟତର କରିଥାଏ, ଯାହା ନିଜ ଭିତରେ ଏକ ଆନନ୍ଦ ଅଟେ । ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପୁନର୍ବାର ସାକ୍ଷାତ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ନଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଯଥାସମ୍ଭବ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ, ସେତେବେଳେ ଆମେ କର୍ମଯୋଗୀ ବନିବା ରାସ୍ତାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅଛୁ ।

          ବାସ୍ତବରେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ କର୍ମରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଜଡିତ, କର୍ମଫଳକୁ ଖାତିର ନକରି, ଆମେ ଏକ ସମୟହୀନ ସ୍ଥିତି (କାଳାତୀତ)ରେ ପହଞ୍ଚୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସମୟର କୌଣସି ଗୁରୁତ୍ୱ ନାହିଁ । ଉପରୋକ୍ତ ଉଦାହରଣରେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଅପରେସନ୍‌ ଥିଏଟର ବାହାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁ, ସମୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଗତି କରୁଥିବା ପରି ମନେହୁଏ । ଅନ୍ୟ ପଟେ, କର୍ମଯୋଗୀ ସର୍ଜନ ସମୟର ଧ୍ୟାନ ହରାନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଏକ ପ୍ରକାର ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ ।

          ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ଦୁଃଖର ବୃକ୍ଷକୁ ଉଚ୍ଛେଦ କରିବାକୁ କୁହନ୍ତି, ଯାହାର ମୂଳ କର୍ମର ଫଳ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ ।