39. ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେଉଛି ସାଫଲ୍ୟର ଚାବି
କର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ବିପରୀତ ପକ୍ଷ ପାଇଁ ଲଢିଥିଲେ । କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଶାପ ହେତୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ହୋଇଥିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଅଭିଜ୍ଞତା ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରି ନଥିଲା । ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଗଲେ ଏବଂ ନିହତ ହେଲେ ।
ଏହି ସ୍ଥିତି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ
ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ କାରଣ ଆମେ ମଧ୍ୟ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପରି । ଆମେ ଆମ ଜୀବନରେ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଅଭିଜ୍ଞତା ହାସଲ
କରୁ କିନ୍ତୁ ଜଟିଳ ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ଆମେ ସଚେତନତା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଆମର ପ୍ରବୃତ୍ତି ଆଧାରରେ ଚିନ୍ତା
କରୁ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁ, କାରଣ ଆମର ସଚେତନତା
ଆବଶ୍ୟକତାଠାରୁ କମ୍ ଅଟେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହି ବିଷୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅବଗତ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ
ଗୀତାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗରୁ ବାସ୍ତବତା ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ବାରମ୍ବାର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସଚେତନତା ଗଭୀରକୁ ଯାଇ ଆବଶ୍ୟକ ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରେ ।
ଗୀତା ଜୋର ଦେଇଥାଏ ଯେ ଆମର ଦୁଇଟି
ଅଂଶ ଅଛି - ଗୋଟିଏ ଭିତର ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି ବାହ୍ୟ, ଯାହା ନଦୀର ଦୁଇଟି କୂଳ ପରି । ସାଧାରଣତଃ ଆମେ ବାହ୍ୟ ଅଂଶ ସହିତ ପରିଚିତ, ଯେଉଁଥିରେ ଭୌତିକ ଶରୀର, ଆମର ଭାବନା, ଚିନ୍ତାଧାରା ଏବଂ ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଜଗତ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ସତ୍ୟକୁ
ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବାକୁ ଏବଂ ଆମର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ସହିତ ପରିଚିତ ହେବାକୁ କୁହନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ଶାଶ୍ୱତ ଏବଂ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ
ଅଟେ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଅର୍ଥାତ୍ ଦ୍ୱିତୀୟ କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିକରି ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତରେ
ଉପନିତ ହୁଏ ଯେ କେବଳ ଗୋଟିଏ କୂଳ ଅଛି ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୂଳ ଦଉଡି-ସାପ ଅନୁରୂପରେ ଏକ ମାୟାବି ସାପ
ପରି ।
ସଚେତନତା ସାଧନରେ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି; ଧୃବଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତୀତ ହେବା; ଗୁଣଗୁଡିକୁ
ଅତିକ୍ରମ କରି ଗୁଣାତୀତ ହେବା, ସମତ୍ୱ, କର୍ତ୍ତା ସ୍ଥାନରେ ସାକ୍ଷୀ ହେବା ଏବଂ କର୍ମରୁ କର୍ମଫଳର
ସ୍ୱାଧୀନତା ।
ଶହେ ପୁସ୍ତକ ପଢିବା ଅପେକ୍ଷା
ଗୀତା (ବିଶେଷକରି ଅଧ୍ୟାୟ 2) ଅନେକ ଥର ପଢିବା ଭଲ, କାରଣ ଗୀତାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଢିବା ଆମ ଭିତରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ସ୍ୱାଦ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଅନୁଭବ ଆଣେ, ନିଜ ବିଷୟରେ ସଚେତନତା ଆଣିଥାଏ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥାଏ ।
Comments
Post a Comment