43. ନିରପେକ୍ଷ ରହିବା

           ଆମର ଜୀବନ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ନିଷ୍ପତ୍ତି ସହିତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ବୋଲି ବିଭାଜନ କରିବାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କୁହନ୍ତି, ସମବୁଦ୍ଧି ସମ୍ପନ୍ନ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଦୁନିଆରେ ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ପାପ ଉଭୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି (2.50), ଯାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେ ଥରେ ଆମେ ସମତ୍ୱ ଯୋଗ ହାସଲ କରିବା ପରେ ବିଭାଜନ ଚାଲିଯାଏ ।

          ଆମର ମନ ଯେମିତି ରଙ୍ଗୀନ କାଚର ଚଷମା ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଛି ଯାହା ଆମ ଗଠନ ବର୍ଷରେ ଆମ ପିତାମାତା, ପରିବାର ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ତଥା ଦେଶର ନିୟମର ପ୍ରଭାବରେ ଆମ ଉପରେ ଛାପ ପଡିଥାଏ । ଆମେ ଏହି ଚଷମା ମାଧ୍ୟମରେ ଜିନିଷ/କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ବିଭାଜନ କରିବା । ଯୋଗରେ ଏହି ଚଷମାର ରଙ୍ଗ ସ୍ବଚ୍ଛ ହୋଇଯାଏ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି, ଯାହା ଡାଳ ବଦଳରେ ଚେରକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଏବଂ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ଯେପରି ଅଛନ୍ତି ସେପରି ଗ୍ରହଣ କରିବା ସହିତ ସମାନ ।

          ବ୍ୟବହାରିକ ଦୁନିଆରେ, ଏହି ବିଭାଜନ ଆମକୁ କ୍ଷୁଦ୍ରଦର୍ଶନ ଏବଂ କମ୍‌ ଖୋଲା କରିଥାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ କରୁଥିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ତଥ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଉ । ପରିଚାଳନା ସନ୍ଦର୍ଭରେ, ଅନୁପଯୁକ୍ତ କିମ୍ବା ଭୁଲ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଥିବା ସୂଚନା ସହିତ ନିଆଯାଇଥିବା ଯେକୌଣସି ନିଷ୍ପତ୍ତି ବିଫଳ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ।

          ମଧ୍ୟରେ ରହିବା ସେହି ଆଲୋଚନା ପରି, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ଛାତ୍ରକୁ ଏକ ସମୟରେ ଏକ ପ୍ରସଙ୍ଗ ପାଇଁ ତାହାର ପକ୍ଷରେ ଏବଂ ବିପରୀତରେ ଯୁକ୍ତିତର୍କ କରିବାକୁ ପଡେ । ଏହା ଆଇନ ପରି, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ପୂର୍ବରୁ ଉଭୟ ପକ୍ଷଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା । ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ନିଜକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିଜ ଭିତରେ ଦେଖିବା ଏବଂ ଶେଷରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁଠାରେ ଦେଖିବା ପରି (6.29) ।

          ଏହା ହେଉଛି ପରିସ୍ଥିତିରୁ ନିଜକୁ ଶୀଘ୍ର ଅଲଗା କରିବା ଏବଂ ବିଷୟର ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାର କ୍ଷମତା । ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦକ୍ଷତା ବିକଶିତ ହୁଏ, ଆମେ ନିଜକୁ ଏକ ଦାରୁମା କଣ୍ଢେଇ ପରି ମଧ୍ୟରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା ।

          ଯେତେବେଳେ କେହି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସମତ୍ୱର ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ଯାହା ବି କରନ୍ତି ତାହା ସୁସଂଗତ ଅଟେ । ଏକ ପରିସଂଖ୍ୟାନ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତାକୁ ଦେଖିଲେ, ଏହା ସମୟର ସେଇ ଶତକଡ଼ା ଅଟେ ଯେବେ ଆମେ ସନ୍ତୁଳନରେ ଥାଉ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା ଏହାକୁ ଶତ ପ୍ରତିଶତକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ବିଷୟରେ ହୋଇଥାଏ ।