79. ସମୟ ଠାରୁ ବାହାରେ
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭଗବଦ୍ଗୀତା ଦୁଇଟି ସ୍ତରର ସମନ୍ୱିତ ମିଶ୍ରଣ ଏବଂ ଗୀତା ବୁଝିବା ପାଇଁ ଆମକୁ
ଏଥିପ୍ରତି ସଚେତନ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ । ବେଳେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଜଣେ ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା
ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ଏବଂ ମଣିଷ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ଦୈନନ୍ଦିନ
ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି । ବେଳେବେଳେ ସେ ପରମାତ୍ମା ରୂପରେ ଆସନ୍ତି ଏବଂ ସେହି
ଅବସ୍ଥାରେ ସେ କୁହନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ଏହି ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ଯୋଗକୁ ବୈବସ୍ୱତଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି, ଯାହା କ୍ରମାଗତ ଭାବରେ ରାଜର୍ଷିମାନେ ଜାଣିଥିଲେ (4.1) ଏବଂ ସମୟ ସହିତ ଏହା ଲୁପ୍ତପ୍ରାୟ ହୋଇଯାଇଛି (4.2) ।
ବୈବସ୍ୱତକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଦେବତା ବୋଲି
କୁହାଯାଏ,
ଯିଏ ଆଲୋକର ଏକ ରୂପକ । ଏହା ସ୍ୱୀକାର ହୋଇଛି ଯେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ
ଆଲୋକରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ପରେ ପଦାର୍ଥ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୂଚାଇ
ଦେଉଛନ୍ତି ଯେ ସେ ପ୍ରକାଶର ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜର୍ଷିଙ୍କୁ
ସନ୍ଦର୍ଭିତ କରୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ
ଜ୍ଞାନପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କିଛି ନୁହଁନ୍ତି । ସମୟ ସହିତ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅଦୃଶ୍ୟ
ହୋଇଗଲା ଯେହେତୁ ଏହା ଏକ ଅନୁଭୂତି ସ୍ତରରୁ ରୀତିନୀତି କିମ୍ବା କର୍ମକାଣ୍ଡରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ
ହେଲା;
ଅଭ୍ୟାସ କମ୍ ଏବଂ ପ୍ରଚାର ଅଧିକ ହୋଇଗଲା, ଧର୍ମ ଏବଂ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ରୂପ ନେଇଗଲା ।
ଅର୍ଜୁନ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଛନ୍ତି
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କିପରି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ କାରଣ ସେ ନିକଟରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ (4.4) । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି ଯେ ତୁମର ଏବଂ ମୋର ଅନେକ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି ଏବଂ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ
ବିଷୟରେ ଜାଣି ନାହଁ, ଯଦିଓ ମୁଁ ଜାଣେ (4.5) । ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ମାନବ ସ୍ତରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱଭାବିକ ଏବଂ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ । ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ, ଆମେ ଜନ୍ମ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ସମୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିଥାଉ । ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ କ’ଣ ଥିଲା ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କ’ଣ ହେବ ସେ ବିଷୟରେ
ଆମର କୌଣସି ଧାରଣା ନାହିଁ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ତର
ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସ୍ତରରେ, ଯିଏ ସମୟ ବାହାରେ।
ଏହାପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆତ୍ମା ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ଯାହା ଶାଶ୍ୱତ ଅଟେ ଏବଂ ଭୌତିକ
ଶରୀରକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଥାଏ ଯେପରି ଆମେ ପୁରୁଣା ପୋଷାକକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରୁ । ଯିଏ ସେହି ଶାଶ୍ୱତ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚେ, ସେ ସମୟ ବାହାରେ । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଗୋଟିଏ ଫୁଲ ନିଜର ଫୁଟିବାର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣେ ନାହିଁ ଯଦିଓ ଏହି ଶକ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା ଏବଂ
ଫୁଲର ଜୀବନ ପରେ ମଧ୍ୟ ରହିବ ।
Comments
Post a Comment