82. ଆମେ ଯେମିତି ବୁଣିବା, ସେମିତି କାଟିବା
ଭୌତିକ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବାନୁମାନଯୋଗ୍ୟ
ଆଚରଣ ଏବଂ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହୁଅନ୍ତି । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ
ବ୍ୟକ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସଂପର୍କ ବିଷୟରେ ବୁଝାନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ସେ କୁହନ୍ତି, “ଭକ୍ତମାନେ ମୋତେ ଯେପରି ଭଜନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସେପରି ଭଜନ କରେ; କାରଣ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସବୁ
ପ୍ରକାରେ ମୋର ହିଁ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି” (4.11) ।
ପ୍ରଥମତଃ, ଏହା ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରୁ ଏକ ନିଶ୍ଚିତତା ଯେ ଆମେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଯେକୌଣସି ପଥ ଏବଂ ଯଦିଓ ଏହି
ପଥଗୁଡିକ ପରସ୍ପର ବିରୋଧୀ ହୋଇପାରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅବ୍ୟକ୍ତ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପଥ । ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ଭଗବାନ ଏକ ବହୁମୁଖୀ ଦର୍ପଣ
ପରି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରନ୍ତି ଯାହା ଆମର ଭାବନା, ଚିନ୍ତାଧାରା ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ କରେ ଏବଂ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କରେ । ତୃତୀୟତଃ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏକ ମଞ୍ଜି ବୁଣନ୍ତି, ଏହା ଏକ ବୃକ୍ଷର ପୂର୍ଣ୍ଣ
କ୍ଷମତା ହାସଲ କରିବାକୁ ସମୟ ନିଏ ଏବଂ ଏହି ସମୟ ବ୍ୟବଧାନ ଆମକୁ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିର ଏହି
ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବୁଝିବାରେ ପ୍ରତିରୋଧ କରିଥାଏ ।
ଯଦି
ଆମେ ଆମ ଜୀବନକୁ ବିନା ସର୍ତ୍ତମୂଳକ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭରିବା ତେବେ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା
ଅବଶ୍ୟ ଆମ ଜୀବନକୁ ଆନନ୍ଦମୟ କରିବା ପାଇଁ ଫେରି ଆସେ । ଯଦି ଆମେ କ୍ରୋଧ, ଭୟ,
ଘୃଣା, ନିଷ୍ଠୁରତା କିମ୍ବା ଇର୍ଷା
ବୁଣିବା ତେବେ ଆମ ଜୀବନକୁ ଦୁଃଖଦାୟକ କରି ସମାନ ପରିବେଷଣ କରାଯିବ । ଏହାର ଅଗଣିତ ଉଦାହରଣ ଅଛି
ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ବିଷୟ ଏହାକି ବୁଣିବା ଏବଂ କାଟିବା ମଧ୍ୟରେ ସମୟ ଅନ୍ତରାଳ ଯୋଗୁଁ ଆମେ
ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଦୃଢ ସମ୍ପର୍କକୁ ଭୁଲିଯାଆନ୍ତି ।
ଏହି
ଶ୍ଳୋକ ଉଭୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ସ୍ଥୂଳ ଦୁଇଟି ସ୍ତରରେ କାମ କରେ। ଆମର ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାକାର କରିବାକୁ
ଯାଇ ଆମେ କଦାପି ଛୋଟ ବିଜୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ଯାହା ଆମକୁ ଏକ ଅଭିଜ୍ଞତା ସ୍ତରରେ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚେତନାକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ
ଆହୁରି କୁହନ୍ତି,
“ଏହି ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ କର୍ମଫଳ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ
ପୂଜା କରନ୍ତି;
କାରଣ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଫଳ ଶୀଘ୍ର ମିଳିଥାଏ”
(4.12) ।
ଦେବତାମାନେ ଆଉ କିଛି ନୁହନ୍ତି ବରଂ ସେମାନେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଝଲକ ଅଟନ୍ତି । ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଅହଂକାରକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଡିବ, କିନ୍ତୁ ଏହା ସମୟ ନିଏ । ଦେବତାମାନେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବା ଯାତ୍ରାର ମଧ୍ୟ ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଅଟନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଆମର ଅହଂକାର ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ ।
Comments
Post a Comment