95. ପାପ ସାଗର ପାଇଁ ଜ୍ଞାନର ଡଙ୍ଗା
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦୁଃଖ, ତାଙ୍କ ଅନୁଭବ ହେତୁ ହୋଇଛି ଯେ ସେ ପାପ କରୁଛନ୍ତି । ସେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ, ସମ୍ପର୍କୀୟ ଏବଂ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାପ ଛଡା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ (1.36) ଏବଂ ଆମେ
ଏହିପରି ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦୂରେଇ ରହିବା ଉଚିତ୍ (1.38) । ସେ ଆହୁରି ବିଚଳିତ ହୋଇପଡିଛନ୍ତି ଯେ ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ରାଜ୍ୟର ଲୋଭରେ ନିଜ
ଭାଇମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି (1.45) । ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଏହି ଭୁଲ ଧାରଣାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବାରମ୍ବାର ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ
ପାପ ବିଷୟରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଛନ୍ତି ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କୁହନ୍ତି, ଯଦି ତୁମେ ସମସ୍ତ ପାପୀଙ୍କ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପାପ କରିଥାଅ, ତେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜ୍ଞାନରୂପକ ନୌକା ଦ୍ୱାରା ନିଃସନ୍ଦେହ ଭଲ ଭାବରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ
ପାପସମୁଦ୍ର ପାର ହୋଇଯିବ” (4.36) । ଯେପରି ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି
କାଠକୁ ଭସ୍ମ କରିଦିଏ, ସେହିପରି ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନି
ସମସ୍ତ କର୍ମକୁ ଭସ୍ମୀଭୂତ କରିଦିଏ (4.37) ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ପାପ
ଅନ୍ଧକାର ପରି,
ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ସଚେତନତାର ଆଲୋକ ଦ୍ଵାରା ଦୂରେଇ ଯାଏ । ଦୀର୍ଘ ସମୟ
ଧରି ଅନ୍ଧାର ଥାଇପାରେ, କିମ୍ବା ଘନ ଅନ୍ଧାର ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆଲୋକ ଏହାକୁ ତୁରନ୍ତ ବିସର୍ଜନ କରେ ।
ଯଦିଓ, ଏହା ସେହି ଧାର୍ମିକ ଉପଦେଶର ବିପରୀତ ଅଟେ, ଯାହା କିଛି କର୍ମ, ଭାବନା ଏବଂ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ପାପ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଏବଂ ସେହି ପାପ ଆମର ଦୁଃଖ ପାଇଁ
ଦାୟୀ କରାଯାଏ । ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ସୁଖ ପାଇବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଥା ଏବଂ
ରୀତିନୀତି ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି । ପାପଗୁଡ଼ିକ ସରଳ କିମ୍ବା ଗଭୀର, ସେହି ହିସାବରେ ଅନୁଷ୍ଠାନର ମାତ୍ରା ଏବଂ ଗୁଣବତ୍ତା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ । ଯଦି ଏହି ପାପ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କରାଯାଇଥାଏ, ତେବେ ଅଧିକ ପଶ୍ଚାତାପ ଏବଂ
ଅନୁତାପ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ।
କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ପାପର ଦୈର୍ଘ୍ୟ ଏବଂ ଗଭୀରତା କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ । ଆମକୁ କେବଳ ତାହାକୁ ଜାଣିବା ଆବଶ୍ୟକ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିଜ ଭିତରେ ଦେଖିବାରେ ସମର୍ଥ ହେବା (4.35)
ଆମର ପାପ କରିବାର ଅପରାଧବୋଧ ଦ୍ଵାରା ଧର୍ମ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ କି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା କୃତଜ୍ଞତା ଏବଂ ସଚେତନତା ବିଷୟରେ ଯେ ପାପ ଏବଂ ପୂଣ୍ୟ ସମାନ ଏକତାର ଅଂଶ ଅଟନ୍ତି ।
Comments
Post a Comment