132. ଦୁର୍ଗତି ଦୁର୍ଗତିକୁ ହିଁ ଆଣେ

 

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ପ୍ରକୃତି (ପରାପ୍ରକୃତି) ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ଯାହା ତିନୋଟି ଗୁଣ ବାହାରେ ଜୀବନତତ୍ତ୍ୱ ଅଟେ । ତାଙ୍କର ନିମ୍ନ ପ୍ରକୃତି (ଅପରା ପ୍ରକୃତି) ଆଠଟି ଉପାଦାନକୁ ନେଇ ଗଠିତ; ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ଅହଂକାର ଯାହା ଗୁଣର ସମ୍ମୋହନ ଅଧୀନରେ ରହିଥାଏ । ଯେବେ କି ପରା ପ୍ରକୃତିକୁ ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପରେ ସନ୍ଦର୍ଭିତ କରାଯାଏ ଯାହା ଶାଶ୍ୱତ, ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଅଥାହ ଅଟେ, ଅପରା ପ୍ରକୃତି ବ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ଯାହାକି ଅନେକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ସୀମିତ ଅଟେ ।

            ସହଜ ବୁଝିବା ପାଇଁ, ମଣିଷକୁ ବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଇପାରେ ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବାହାରେ । ପ୍ରଥମ ସ୍ତର ହେଉଛି ମଣିଷ ଏବଂ ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ପାରସ୍ପରିକ ବ୍ୟବହାର ଯାହା ବ୍ୟକ୍ତ ସହିତ ଆମର ପରିଚୟର ଫଳାଫଳ । ପରବର୍ତ୍ତୀ ସ୍ତର ହେଉଛି ମଣିଷ ଏବଂ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ । ମଣିଷ-ମଣିଷ ସ୍ତରରେ, ଜିନିଷ ଏବଂ ସମ୍ବଳ ଏକ ପୋଖରୀରେ ଜଳ ପରି ସୀମିତ ଥିବାବେଳେ ପରମାତ୍ମା ସ୍ତରରେ ଏହା ସମୁଦ୍ର ପରି ଅସୀମିତ ।

            ଯେଉଁ ମନ ବିଭାଜନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ହୁଏ ତାହା ଭୌତିକ ସମ୍ପତ୍ତି, ଶକ୍ତି ଏବଂ ପଦପଦବୀ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ଆମ ପାଖରେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ତାହାର ବାରମ୍ବାର ତୁଳନା କରୁଥାଏ ଯାହା ଧରିବାକୁ ନେଇଯାଏ କାରଣ ସମସ୍ତେ ଏହି ସୀମିତ ଜିନିଷ ପାଇଁ ଲଢ଼ନ୍ତି । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ବାହୀ ଅଧିକାରୀ (ସିଇଓ) କିମ୍ବା ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ (ସିଏମ୍‌)ଙ୍କ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପଦବୀ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସର୍ବଦା ଏକାଧିକ ଦାବିଦାର ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସମାନ ପଦ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା ରଖିଥାନ୍ତି ।

            ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ, ଜିନିଷଗୁଡିକ ଧୃବୀୟ ଅଟେ ଏବଂ ବ୍ୟକ୍ତି ସୁଖ/ବିଜୟ ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣା/କ୍ଷତିର ଧୃବ ମଧ୍ୟରେ ଦୋହଲିଥାଏ । ଅହଂକାର ବିଜୟ ଦ୍ୱାରା ଅହଂକାର ବଢେ଼ ଏବଂ ପରାଜୟରୁ ଦୋଷର ଅଭିଯୋଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ସେହିଭଳି, ଜଣେ ଭ୍ରମରେ ଅଛି ଯେ ସେ ଜଣେ କର୍ତ୍ତା ଅଟେ । ସେଥିପାଇଁ ଯେବେ ଜିନିଷଗୁଡିକ ନିଜ ହିସାବରେ ଚାଲେ ନାହିଁ ତା’ହେଲେ ସେ ଭୟ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଏ ।

            ଯେଉଁମାନେ ଏହିପରି ଆଚରଣ କରନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭ୍ରାନ୍ତ ମୂର୍ଖ ଏବଂ ଦୂଷିତ କର୍ମକାରୀ ଭାବରେ ପରିଭାଷିତ କରନ୍ତି ଯିଏଅସୁରଙ୍କ ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି (7.15) । ଏକ ‘ଶୈତାନ’ ଯିଏ ଅକ୍ତିଆର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ସେ ସର୍ବଦା ଅନ୍ୟ ଏକ ‘ଶୈତାନ’କୁ ଭେଟିବ, ଫଳସ୍ୱରୂପ ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଦୁଃଖ ଅଟେ ।