142. ସମାପ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରାରମ୍ଭ କର
ଅର୍ଜୁନ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ଯୁକ୍ତ ଚିତ୍ତ ରଖିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କର ଅନ୍ତ ସମୟରେ ଆପଣ
(ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ) କିପରି ଜଣାଶୁଣା (8.2) । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦେଉଛନ୍ତି “ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଅନ୍ତତଃ ଅନ୍ତକାଳରେ ହେଲେ ବି ମୋତେ ହିଁ
ସ୍ମରଣ କରି କରି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେ ମୋର ସାକ୍ଷାତ୍ ସ୍ୱରୂପ ପାଇଯାଆନ୍ତି; ଏଥିରେ ତିଳେମାତ୍ର ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ” (8.5) ।
ଏହା ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ୱାସନା
ଅଟେ ଯେ ମୃତ୍ୟୁର ସମୟରେ ଯଦି କେହି ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ତେବେ ସେ ତାଙ୍କୁ (ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ)
ପ୍ରାପ୍ତ କରି ନିଅନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଏହି ଶ୍ଳୋକ ଏହି ଆଭାସ ଦେଇଥାଏ ଯେ ଜୀବନସାରାଅନେକ ଖରାପ
କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଇପାରେ, ଏକ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ମୁର୍ଖ
ହୋଇପାରେ ଯିଏ ରାକ୍ଷସର ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଥାଏ, ଏକ କପଟି କିମ୍ବା ଭ୍ରମିତ ହୋଇପାରେ, ସୁଖ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାକୁ ଗୋଡ଼ାଇବା ପଛରେ ଥାଏ ଏବଂ ସର୍ବଶେଷରେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା
ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଏହି ଧାରଣାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ କହୁଛନ୍ତି,
“ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଅନ୍ତକାଳରେ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଭାବ ସ୍ମରଣ କରି ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ
କରେ,
ସେ ତାହା ହିଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, କାରଣ ସେ ସର୍ବଦା ସେହି ଭାବରେ ଭାବିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ” (8.6) ।
ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ଯେ,
ନା ଆମେ ମୃତ୍ୟୁର ସମୟ ବିଷୟରେ ଜାଣନ୍ତି କିମ୍ବା ଜୀବନ ବିଷୟରେ
କୌଣସି ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇପାରିବା । ମୃତ୍ୟୁର ସମୟ ଏତେ ଅନିଶ୍ଚିତ ଅଟେ ଯେ ତାହାର ଆଧାରରେ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାର କୌଣସି ବି ଯୋଜନା ବିଫଳ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଥାଏ । ଦ୍ୱିତୀୟଟି,
ଆମର ପ୍ରବୃତ୍ତି ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ବିରୋଧ କରିବାର ହୋଇଥାଏ ।
ନିମ୍ନସ୍ତରର ଜୀବନରୁ ଏକ ଯୋଗୀ ସଦୃଶ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାର ସଂକ୍ରମଣ ଏକ ବହୁତ ବଡ଼ ଉତ୍ଥାନ ଯାହା
ପାଇଁ ସମୟ ଏବଂ ପ୍ରୟାସର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି । ମୃତ୍ୟୁର କ୍ଷଣରେ ଏହା କଦାପି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ କାରଣ
ସମ୍ପତି ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରେ ସଂଲଗ୍ନ ଏକାଥରକେ ଯାଏ ନାହିଁ । ତୃତୀୟ,
ଯେବେ କେହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚେ ସେତେବେଳେ ସ୍ପଷ୍ଟତା
ପରିବର୍ତ୍ତେ ଭ୍ରମର ସମ୍ଭାବନା ଅଧିକ ଥାଏ ଏବଂ ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବାରେ କୌଣସି
ଲାଭ ମିଳେ ନାହିଁ ।
ଅର୍ଥ ଏହା ଯେ ଅନିଶ୍ଚିତ ଅନ୍ତର
ପ୍ରତୀକ୍ଷା ନ କରି ଜୀବନରେ ପରମାତ୍ମା ଆଡ଼କୁ ଯାତ୍ରା ଯଥା ସମ୍ଭବ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରାରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ
। ଏହା ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଜୀବନ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଳନ ବଜାୟ ରଖିବା ସଦୃଶ
ଅଟେ,
ନା କି ଏହି ବିଚାରରେ ଯେ ଆଜି କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରି ପରବର୍ତ୍ତୀ
ଜୀବନରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ।
Comments
Post a Comment